30 de abril de 2007

Texto transparente con GIMP

Para empezar abrimos la foto o el collage ya hecho sobre el que queramos insertar el texto.



Con la opción de texto escribimos el texto deseado. Le damos las medidas, la tipología de letra que queramos. En este caso yo he utilizado Bistream, tamaño 248, color negro, y la opción de alisado seleccionada.


Si fuera necesario recolocar el texto resultante, recurrimos al icono de mover y colocamos la capa de texto centrada en el lugar que más nos guste.

Vamos al diálogo de capas. Clicamos sobre la capa de texto con el botón derecho, y seleccionamos Alfa a selección.

Ahora la ventana tendrá este aspecto:


Seleccionamos la capa de Fondo y clicamos Control + C. Volvemos a la capa de Texto y clicamos Control + V. Ahora en el diálogo de Capas habrá aparecido una capa flotante de texto y la ventana se verá así:


A continuación (y sin movernos de la capa flotante de texto) seleccionamos Sript Fu / Sombra / Sombra base (con los valores que vienen por defecto):


La imagen se verá así:


Seleccionamos Script Fu / Sombra / Efecto Xach, aplicando los valores por defecto:


Ahora la ventana se verá así (se puede ver en el diálogo de capas que algunas accines sobre la capa de texto han generado otras capas):


En el diálogo de capas clicar sobre la capa de Selección flotante y anclar la capa clicando sobre el icono que representa un ancla que hay en la base de la ventana Diálogo de capas.


Y el resultado será:


En el Diálogo de Capas, quitamos el ojo de la Capa “Drop Shadow” clicando sobre él. Y el texto se volverá transparente.


Ahora ya podemos aplanar la imagen clicando sobre Imagen / Aplanar imagen. Y ya podemos guardar el resultado.



En la foto de abajo, he seguido el mismo procedimiento, pero con un collage de fotos en las que he mezclado tres fotos de una flor (hasta ahora la única) de mi cactus de Navidad en tres momentos diferentes de su desarrollo.

31 de marzo de 2007

Termópilas

Ahora que se ha estrenado la película 300, parece interesante buscar en la novela histórica títulos que hayan tratado el tema:

Puertas de fuego
de Steven Pressfield

Talos de Esparta de Valerio Massimo Manfredi

Termópilas de Paul Cartledge

Las termópilas de William Golding (de la que, lamentablemente, sólo he encontrado en la red menciones)

Y para conocer el mundo espartano:

El hombre de Esparta de Antonio Penadés

Y, por último, un recuerdo al poema de Konstantin Kavafis sobre el mismo tema.

Onore a quanti in vita
si ergono a difesa di Termopili.
Mai che dal dovere essi recedano,
in ogni circostanza giusti e retti,
agendo con pietà con tenerezza,
generosi se ricchi, generosi
ugualmente quanto possono se poveri,
conforme ai loro mezzi sempre sovvenendo
e sempre veritieri ma senz'astio
verso coloro che mentiscono.

E un onore più grande gli è dovuto
se prevedono (e molti lo prevedono)
che spunterà da ultimo un Efialte
e che i Medi finiranno per passare.

(Termopili)

24 de marzo de 2007

Literatura del este

He acabado de leer una novela que me ha resultado muy curiosa:

Picnic sobre el hielo de Andrei Kurkov.

En el fanzine L'HConfidential de la Biblioteca de la Bòbila (L'Hospitalet de Llobregat - Barcelona)aparece la siguiente reseña:

Víktor se siente triste y solo. A un soñador como él le cuesta salir adelante y ganarse la vida en unas circunstancias como las suyas: dispone de poco más que su imaginación y un cajón lleno de relatos.
Solamente Misha, un pingüino rescatado del zoológico de Kiev, donde regalaban los animales por no poder seguir manteniéndolos, comparte la triste soledad de Víktor. Son tiempos difíciles para alguien como él en una ciudad dominada por el materialismo. Pero su vida cambia drásticamente cuando el redactor jefe de un importante diario local le encarga la redacción de notas necrológicas de destacadas personalidades, para tenerlas preparadas con
antelación al día de su muerte. Un día, al abrir el diario para el que trabaja,Víktor ve, para su gran sorpresa, su primera nota necrológica publicada... A partir de ahí, una serie de acontecimientos misteriosos e inesperados irrumpen en la monótona existencia del protagonista y personajes variopintos empiezan a desfilar por su vida.

Y en otra página encuentro esta otra reseña:
Andrei Kurkov nació en San Petersburgo, en 1961, por lo tanto es ruso. Pero según parece ha vivido largo tiempo en Kiev (por lo tanto es casi ucraniano) donde estudió en el Instituto de Lenguas Extranjeras y aprendió 11 idiomas (incluyendo, el inglés y el japonés). Su servicio militar lo hizo en la prisión deOdesa (como vigilante, claro) y luego empezó a escribir guiones con los que se gana la vida tan bien que vive entre Kiev y Londres desde 1996. Esto le permite no perder sus raíces y a la vez gozar del confort que sólo un país capitalista imperialista y decadente puede darle.
Según veo ha escrito varios libros y me gustaría averiguar si hayalgun otro traducido porque su descubrimiento ha sido un hallazgo para mi. Me encanta como escribe (de alguna forma me recuerda a Georges Simenon). En "Picnic sobre el hielo", Plaza & Janés Editores, Barcelona, 2001, muestra como un hombre puede vivir con un pingüino y a la vez sobrevivir en la dura realidad de la sociedadpostsoviéticadonde ya no queda lugar para ilusiones, aunque todo aquel que tenga algo que vender... siempre puede encontrar un comprador.


Para mí lo sorprendente de esta novela ha sido impresión causada por la combinación hombre-pingüino de la narración. El protagonista muestra una ceguera y asepsia de sentimientos que sólo se ve paliada por lacotidianeidad de la presencia del pingüino en su casa.
Víktor no parece experimentar sentimientos por nadie, no hay amigos, no hay familia, y los pocos lazos humanos que establece son meramente circunstanciales. Sin embargo, muestra una solicitud mayor en las
atenciones que prodiga a su mascota,Misha.

Su necesidad de dar rienda suelta a su creatividad literaria y su necesidad de sobrevivir en un mundo muy poco literario acallan sus sospechas sobre el uso que se da a sus escritos en el periódico que le contrata.

Sus sentimientos parecen estar tan helados como el clima helado y frío de Kiev. Y, sin embargo, resulta muy interesante contrastar toda esa frialdad, el escenario duro y despiadado con el toque irónico y cómico que recorre toda la novela.

Cuando ya empezaba yo a desesperarme porque no le vía salida a la novela, y me desconcertaba mucho esa gelidez de sentimientos, llega el final inesperado...

Como anecdótico una de las descripciones de un entierro al que asisten Víktor y Misha, que se podría titular (si fuera un cuadro) "entierro con pingüino": ataúd de algún mafioso local, con asideros de oro, gente vestida de luto riguroso en prendas muy elegantes, y a un lado de la fosa, la mirada de un pingüino depresivo, tan elegante como todas las demás figuras.

En alguna página de las que he encontrado en la red se mencionaba algo que ya observé en la propia biblioteca antes mencionada donde pedí prestado el libro: esta novela ha sido publicada en español con tres títulos diferentes... Lo que no deja de ser curioso...

18 de marzo de 2007

Primaveras anticipadas

En el balcón de mi casa (ahora ya vuelto a repoblar con plantas) hoy ha abierto sus pétalos una hermosa flor. Creo que la planta se llama Pluma de Santa Teresa o Cactus de Navidad. Y esta mañana una de sus flores se ha abierto esplendorosa.


>

22 de enero de 2007

Hallazgos mitológicos

Direcciones nuevas en Internet con contenido mitológico:

Hércules - Divertida página que presenta la historia de Hércules en inglés y en latín, con dibujos.


JUEGOS DE MITOLOGÍA:




Tabula mitologica - tabla periódica de los elementos químicos con la explicación (incluso la mitológica).

Lectura de la Odisea a partir de las imágenes del arte.


Página tipo enciclopédica de mitología -

Y sobre todo la completísima página de Chiron y su Chironwiki con todos los enlaces imaginables.

14 de enero de 2007

Efecto espejo con GIMP

Conseguir efecto espejo con GIMP es fácil. Partiremos de una imagen sencilla y conseguiremos su reflejo.



Abrimos un archivo nuevo en blanco que tenga una altura doble para que quepa el reflejo. Insertamos la imagen.

A continuación abrimos el diálogo de Capas (Diálogo-Capas) y duplicamos la capa (clicamos sobre el icono de duplicar capa).



Comprobamos que sigue seleccionada la nueva capa (aparecerá con fondo azul) y creamos el reflejo, clicando en Capa/Transformar/Voltear verticalmente.



Seguimos trabajando en la misma capa y utilizamos la herramiento de la goma, con ella borramos la parte blanca superior de esta capa, justo por encima del dibujo. Por debajo irá apareciendo el dibujo de la primera capa.



Como los dos dibujos nos han quedado un poco desplazados, movemos la capa sobre la que hemos trabajado hacia abajo, y rectificamos la parte no borrada anteriormente con la goma.

Por último, bajamos el nivel de opacidad en el diálogo de Capas.



Y así queda el resultado:

Por la paz

Recorriendo la edición de El País de hoy he encontrado una viñeta del genial Forges resumiendo un sentir que cada día entiendo como más general.




Para mí ya resulta obvia una cuestión: la derecha (del país que sea) sólo pretende destruir y sólo sabe decir NO. ¿A qué? A todo.

3 de enero de 2007

Cambios de año catastróficos

Los finales y los comienzos de año tienen una peculiaridad innegable: son momentos en los que todo el mundo se para a revisar su vida, el último año y a expresar deseos para el que se inicia. A fin de cuentas cada nuevo año, es como renovar la agenda, es una página o muchas páginas en blanco donde todo está por escribir. Por eso los aconticimientos que se enmarcan en esos días finales y en los iniciales paracen tener una trascendencia más intensa que en otras fechas. En medio de los buenos propósitos para el año incipiento quedan salpicadas noticias desagradables e impactantes que a algunos, como a mí, nos parecen horrorosos.

Hoy quiero destacar dos: el ahorcamiento de Sadam Hussein y el atentando de ETA en el aeropuerto de Madrid.

De la primera, sólo puedo decir que esa glorificación de la horca de un dictador me parece un espectáculo lamentable. Esa facilidad en aceptar la pena de muerte está detrás del entramado de la propia noticia, ya hay hasta muñequitos que reproducen al dictador con la soga al cuello. No voy a entrar en el mal gusto del muñeco en cuestión, pero sí en que quizá no fuera necesario matarle. Cometió sus crímenes y fue juzgado por ello, era preferible una cadena perpetua para que rumiara sus crímenes o su fracaso, a esta exaltación vengativa por su ejecución. ¿Nos hemos olvidado de que somos un país que no aprueba la pena de muerte en su constitución?

La segunda, y ésa sí, lamentable noticia, es el atentado y la certeza periodística de que eso dinamita el proceso de paz. Por una vez que el proceso parecía serio, que había voluntades, aunque no todas, de llevarlo hacia adelante, de dar carpetazo de una vez por todas a los atentandos de ETA, parece que todo ha vuelto a lo de siempre. Todavía ahora, que escribo esto, me resisto a creerlo, a aceptarlo, pero me parece que es un feo fin a un proceso en el que muchos habíamos puesto nuestra esperanza. No quiero seguir escribiendo sobre una banda por la que no tengo ninguna simpatía, y tampoco quiero seguir escribiendo sobre la sinrazón de tantos próceres de este país que han boicoteado el proceso de paz y hoy deben frotarse las manos. Me pregunto, sin muchas esperanzas, qué piensa la gente de la calle, la gente común, todos los que compartimos un mismo deseo de que la banda deje de matar. Ya nos habíamos acostumbrado a los recuentos de víctimas por la violencia de género, por accidentes de tráfico, ¿hemos de volver ahora a los de las víctimas de ETA?

2 de enero de 2007

Paseos por Barcelona

El soleado día de hoy me ha animado a coger la cámara y deambular por las Ramblas y el barri del Raval.

El año nuevo ha comenzado y hoy los colores era espléndidos.




29 de diciembre de 2006

Obres al carrer

Ja sé que torno a repetir el que havia dit abans. De fet quan vaig començar aquest blog ja vaig parlar de les obres del carrer. Ara voldria mostrar altres imatges però seqüenciades. Aprofito que he descobert com presentar al blog presentacions tipus Powerpoint o bé OpenOffice fent servir la página de Slideshare.

Jo, usuària de linux com sóc, he preparat la presentació fent servir Impress de l'OpenOffice. Pot servir de mostra dels resultats.

Les obres que es veuen són les meu carrer. I la resta d'explicacions surten a la presentació. L'única cosa que veig que no ha quedat bé és la lletra. Havia seleccionat una de molt bonica i surt una molt stàndard, i les mesures no queden bé.

17 de diciembre de 2006

Le venti regole de Van Dine

Hace tiempo que leí estas reglas de oro de la novela policíaca. Me llamaron mucho la atención y quiero trasncribirlas aquí. (desde aquí)

1. Il lettore deve avere le stesse possibilità del poliziotto di risolvere il mistero. Tutti gli indizi e le tracce debbono essere chiaramente elencati e descritti.

2. Non devono essere esercitati sul lettore altri sotterfugi e inganni oltre quelli che legittimamente il criminale mette in opera contro lo stesso investigatore.

3. Non ci deve essere una storia d'amore troppo interessante. Lo scopo è di condurre un criminale davanti alla Giustizia, non due innamorati all'altare.

4. Né l'investigatore né alcun altro dei poliziotti ufficiali deve mai risultare colpevole. Questo non è buon gioco: è come offrire a qualcuno un soldone lucido per un marengo; è una falsa testimonianza.

5. Il colpevole deve essere scoperto attraverso logiche deduzioni: non per caso, o coincidenza, o non motivata confessione. Risolvere un problema criminale a codesto modo è come spedire determinatamente il lettore sopra una falsa traccia, per dirgli poi che tenevate nascosto voi in una manica l'oggetto delle ricerche. Un autore che si comporti così è un semplice burlone di cattivo gusto.

6. In un romanzo poliziesco ci deve essere un poliziotto, e un poliziotto non è tale se non indaga e deduce. Il suo compito è quello di riunire gli indizi che possono condurre alla cattura di chi è colpevole del misfatto commesso nel capitolo I. Se il poliziotto non raggiunge il suo scopo attraverso un simile lavorìo non ha risolto veramente il problema, come non lo ha risolto lo scolaro che va a copiare nel testo di matematica il risultato finale del problema.

7. Ci deve essere almeno un morto in un romanzo poliziesco e più il morto è morto, meglio è. Nessun delitto minore dell'assassinio è sufficiente. Trecento pagine sono troppe per una colpa minore. Il dispendio di energie del lettore dev'essere remunerato!

8. Il problema del delitto deve essere risolto con metodi strettamente naturalistici. Apprendere la verità per mezzo di scritture medianiche, sedute spiritiche, la lettura del pensiero, suggestione e magie, è assolutamente proibito. Un lettore può gareggiare con un poliziotto che ricorre a metodi razionali: se deve competere anche con il mondo degli spiriti e con la metafisica, è battuto "ab initio".

9. Ci deve essere nel romanzo un poliziotto, un solo "deduttore", un solo "deus ex machina". Mettere in scena tre, quattro, o addirittura una banda di segugi per risolvere il problema significa non soltanto disperdere l'interesse, spezzare il filo della logica, ma anche attribuirsi un antipatico vantaggio sul lettore. Se c'è più di un poliziotto il lettore non sa più con chi stia gareggiando: sarebbe come farlo partecipare da solo a una corsa contro una staffetta.

10. Il colpevole deve essere una persona che ha avuto una parte più o meno importante nella storia, una persona, cioè, che sia divenuta familiare al lettore, e lo abbia interessato.

11. I servitori non devono essere, in genere, scelti come colpevoli: si prestano a soluzioni troppo facili. Il colpevole deve essere decisamente una persona di fiducia, uno di cui non si dovrebbe mai sospettare.

12. Ci deve essere un colpevole e uno soltanto, qualunque sia il numero dei delitti commessi. Il colpevole può aver naturalmente qualche complice o aiutante minore: ma l'intera responsabilità e l'intera indignazione del lettore devono gravare sopra un unico capro espiatorio.

13. Società segrete associazioni a delinquere "et similia" non trovano posto in un vero romanzo poliziesco. Un delitto interessante è irrimediabilmente sciupato da una colpa collegiale. Certo anche al colpevole deve essere concessa una "chance": ma accordargli addirittura una società segreta è troppo. Nessun delinquente di classe accetterebbe.

14. I metodi del delinquente e i sistemi di indagine devono essere razionali e scientifici. Vanno cioè senz'altro escluse la pseudo-scienza e le astuzie puramente fantastiche, alla maniera di Giulio Verne. Quando un autore ricorre a simili metodi può considerarsi evaso, dai limiti del romanzo poliziesco, negli incontrollati domini del romanzo d'avventure.

15. La soluzione del problema deve essere sempre evidente, ammesso che vi sia un lettore sufficientemente astuto per vederla subito. Se il lettore, dopo aver raggiunto il capitolo finale e la spiegazione, ripercorre il libro a ritroso, deve constatare che in un certo senso la soluzione stava davanti ai suoi occhi fin dall'inizio, che tutti gli indizi designavano il colpevole e che, s'egli fosse stato acuto come il poliziotto, avrebbe potuto risolvere il mistero da sé, senza leggere il libro sino alla fine. Il che - inutile dirlo - capita spesso al lettore ricco d'istruzione.

16. Un romanzo poliziesco non deve contenere descrizioni troppo diffuse, pezzi di bravura letteraria, analisi psicologiche troppo insistenti, presentazioni di "atmosfera": tutte cose che non hanno vitale importanza in un romanzo di indagine poliziesca. Esse rallentano l'azione, distraggono dallo scopo principale che è: porre un problema, analizzarlo, condurlo a una conclusione positiva. Si capisce che ci deve essere quel tanto di descrizione e di studio di carattere che è necessario per dar verosimiglianza alla narrazione.

17. Un delinquente di professione non deve mai essere preso come colpevole in un romanzo poliziesco. I delitti dei banditi riguardano la polizia, non gli scrittori e i brillanti investigatori dilettanti. Un delitto veramente affascinante non può essere commesso che da un personaggio molto pio, o da una zitellona nota per le sue opere di beneficenza.

18. Il delitto, in un romanzo poliziesco, non deve mai essere avvenuto per accidente: né deve scoprirsi che si tratta di suicidio. Terminare una odissea di indagini con una soluzione così irrisoria significa truffare bellamente il fiducioso e gentile lettore.

19. I delitti nei romanzi polizieschi devono essere provocati da motivi puramente personali. Congiure internazionali ecc. appartengono a un altro genere narrativo. Una storia poliziesca deve riflettere le esperienze quotidiane del lettore, costituisce una valvola di sicurezza delle sue stesse emozioni.

20. Ed ecco infine, per concludere degnamente questo "credo", una serie di espedienti che nessuno scrittore poliziesco che si rispetti vorrà più impiegare; perché già troppo usati e ormai familiari a ogni amatore di libri polizieschi. Valersene ancora è come confessare inettitudine e mancanza di originalità:

a) scoprire il colpevole grazie al confronto di un mozzicone di sigaretta lasciata sul luogo del delitto con le sigarette fumate da uno dei sospettati;
b) il trucco della seduta spiritica contraffatta che atterrisca il colpevole e lo induce a tradirsi;
c) impronte digitali falsificate;
d) alibi creato grazie a un fantoccio;
e) cane che non abbaia e quindi rivela il fatto che il colpevole è uno della famiglia;
f) il colpevole è un gemello, oppure un parente sosia di una persona sospetta, ma innocente;
g) siringhe ipodermiche e bevande soporifere;
h) delitto commesso in una stanza chiusa, dopo che la polizia vi ha già fatto il suo ingresso;
i) associazioni di parole che rivelano la colpa;
l) alfabeti convenzionali che il poliziotto decifra.

Realmente, puedo recordar ahora más de una novela que ha inclumpido una o varias de estas leyes. Yo no me siento tan purista. Pero sí es cierto, como dice Pilar, que Donna Leon recurre en exceso a las habilidades informáticas de la signorina Elettra cuando el inspector Brunetti está investigando un caso. O también alguna novela de Anne Perry en la que hay una asociación secreta de gran poder que está en el trasfondo del homicidio.

En este sentido, me ha interesado siempre mucho la manera en que P. D. James desarrolla sus novelas, y la forma laboriosa y metódica del policía creado por Henning Mankell.

9 de diciembre de 2006

Máscara de contraste

Hace tiempo encontré la forma de crear una maschera di contrasto con GIMP.

Siguiendo esas pautas he aplicado el método.

1) Abrir GIMP y la foto que se quiere mejorar



La idea es aclarar un poco las partes más oscuras y oscurecer las más claras, es decir, reducir un poco el contraste.

2) Abrimos el diálogo Capas (Diálogos/Capas) y nos aparecerá la imagen llamada ahora Fondo, clicando con el botón derecho sobre esa capa seleccionamos Duplicar capa.



3) Asegurándonos de que la capa "Copia de fondo" está activada (con la banda azul) buscamos el menú Capa/Colores/Desaturar. Y la imagen de nuestra foto aparecerá en blanco y negro.




4) A continuación, y siempre con la misma capa seleccionada, clicamos sobre el menú Capas/Colores/Invertir, y entonces, la imagen aparecerá como si fuera un negativo.



Ahora ya tenemos creada la máscara de contraste. Combinándola con la capa Fondo conseguiremos una mejora de la imagen.

4) Desde la ventana del diálogo de Capas seleccionamos el Modo Solapar.



El resultado de la imagen debería ser mejor. Pero queda aún un último paso.

5) Ahora nos vamos a la ventana de la imagen que presenta ya una viveza de color más intensa, y seleccionamos Filtros/Desenfoque/Desenfoque Gaussiano y probamos con un valor entre 10 ó 30.

6) Volviendo a la ventada de Diálogo de Capas, clicamos alternativamente sobre el ojo que aparece sobre cada una de las dos capas. Al clicar sobre el ojo de la capa Copia de Fondo veremos la imagen con o sin máscara de contraste. Así nos haremos una mejor idea de la diferencia entre aplicar la máscara o no.

7) Clicando sobre el menú Imagen/Aplanar imagen, reduciremos las capas fundiéndolas y ya podemos guardar la imagen.



Ahora ya se puede ver el antes y el después:




6 de diciembre de 2006

Mejorando fotos

Me gustan las fotos. La cámara digital me ha permitido disfrutarlas de otra manera. Aprendí con el GIMP y mucha dedicación a mejorar algunas de las fotos que yo realizaba y me gusta eliminar aquellos elementos que entorpecen la vista, a mi entender.

Estas fotos son una muestra de lo que se puede hacer:





Mazamitla es una población de la sierra en Jalisco (México). Y su iglesia es muy bonita.

28 de noviembre de 2006

Novela policíaca

Estoy disfrutando de una de esas novelas policíacas que tanto me gustan. Y no resisto la tentación de citar aquí un fragmento, para mí, muy característico de un autor que me gusta mucho.

A Belascoarán, a diferencia de los escritores de novelas policiacas, le gustaban las historias complejas, pero en las que no pasaba nada. Lo suyo era el barroco cotidiano, no el religioso; de ser posible sin muertos ni heridos. Estaba hasta los mismísimos güevos de la violencia, en particular de la que le caía encima. Se sentía trite, desheredado, extranjero, Robinson Crusoe a mitad e la calle más transitada de Tokio; marcado, enfermizo, lento, ajeno. De eso trataba toda la pinche historia, de un tipo que era ajeno. [..]
Tampoco se acaba de encontrar a gusto en la frontera, ese nombre extraño que usaban para designar una mezcla de territorios marcados por el dudoso privilegio de estarse sobando con Estados Unidos. Era fácil enamorarse de los desiertos de Chihuahua o de la calle Revolución en Tijuana; podías amar hasta la locura aquellos cielos azules sonorenses, o el cantadito del acento de las vendedoras de frutas de Piedras Negras. Si eras mexicano no podías vivir sin el fantasma de Villa, y la larga tela de malla verde que separaba los dos planetas ejercía la misma maligna fascinación sobre ti que sobre un guatemalteco deseoso de brincarla. Bueno, todo eso. Pero tú no eras de aquí. No te acababan de alumbrar bien los faroles ni acababas de hacer tuyos los miedos. Eras y no eras.


Sueños de frontera. Desvanecidos. Adiós, Madrid
Paco Ignacio Taibo II

15 de noviembre de 2006

Finis coronat opus

Les obres del carrer ja han acabat. La polseguera inicial i els sorolls ja no hi són. I què ha quedat?

Clica aquí.

Una rambla molt bonica, amb flors. Des de dalt es veu així.




Que maca que ha quedat!

De tant en tant, cal fer una pausa enmig de la feina...